42 i går. Hørres ud så ei rondetid på 500 m skøyter fra Dag Fornæs si tid (eg holdt alltid med Ard Schenck), då eg va ein liden tapp, før idretten tog meg, og någen år før kroppen min kolliderte med di tri f’ane (så alligavel va itte di fira s’ane). 42 e bra så faen det. Eg e både arbeidssomme og dridlade. Eg både grine og ler av verden, men eg e ikkje redde for an, heller ikkje for maen med ljåen, så ikkje e ein mann (og neppe et kvinnfolk, om ikkje det e moder jord me snakke om då), bare et mørke så i tid strekke seg udøve alt og adle på ein måde så viss du gidde tenka itte bare betyr at du ikkje ska ver så høytidelige eller tro at du e någe i den store samenhengen, for den finst ikkje (i di små jordiske og politiske kan det jo ver heilt omvendt). Alt kan skje, ennå, i livet. Men så kapitalisten Olav Thon sa det her om dagen, Gud e 100% kommunist, adle får akkurat det sama te slutt. Det e det så e den usynliga håndå, ikkje den så Adam Smith lagte et så fint metaforisk bilde av i sine økonomiske markedsteoriar.

Eg pleie å sei at eg blei voksen nå eg va 33, det va så gammale Jesus va då an daua. Sjøl e eg fydde ein måned før an på dagen, den 24. november, og to dager itte at John F. Kennedy daua av et skudd i Dallas i 1963. Mor mi pleie å sei at då begynte fødselen min, nå hu hørte det på radioen, fjernsynet va ikkje komt te Mosjøen på den tidå. 33 år sko det går før eg tenkte tanken at eg va udvokste og burde meina någe om verden. Eg kjende meg igjen nå Erling Fossen sa te ei avis at an va så kritiske og revolusjonere nå, for det atte an blei så seint voksen. Han begynte å tenka, meinte an, på et tidsponkt der adle kompisane hans allerede va ferdige med å tenka, og derfor glei rett inn i et stimliv, der alt handle om ikkje å meina någe eller å udgjør ein forskjell eller ta sjansar, bare om å få ting te å gå rondt hjemma og på jobben. Før eg va 33 legte eg bare, festa og sporta og lo. Nå, endeligt, me 9 års tenking i rauå, kan eg tenka mens eg ler. For det e vanskeligt å venda seg av med latter og fest, men ennå lettare å ver ein kritiske jævel og ein dugande kverulant nå du ikkje har brukt opp kvoten din på den kjedelige skolen eller i et borgerligt hjem. Det hadde eg heldigvis ikkje. Paradokset e den einaste tankeformen så fungere for meg. Verden tatt i betraktning, tror eg at det e den einaste så berøre sannheden og.

For ikkje å stivna så har eg et par fem reglar så eg ikkje fulge: 

1. Ingen dag uden at eg modseie meg sjøl minst tri ganger. (Ellers har eg ikkje tenkt sjikkelige tankar! Ein kver dialog begynne i deg sjøl.) Eg snakke ikkje om å fornekta seg sjøl, så kristne fort vil tenka på, med tri hanegal lydande i frontlappen.

2. Gjørr kver dag någe eg ikkje har gjort eller tenkt før, om det e ude i virkeligheden eller inne i håvet. (Ideal: Stressakademikaren og forståsegpåaren Thomas Hylland Eriksen så ein gang sa at an aldri gjekk same veien te jobben på universitetet.) 

3. Stort sett drida i ka folk meine og tror om meg. Akkurat så eg bryr meg om ka godt di gjørr, men ikkje alt det domma di gjørr. Det sista altså uden at det har betydning for flerne enn meg sjøl, i så fall e det sjølsagt viktigt å ver ein kritiske jævel og forstørra faenskaben.

4. Sist, men ikkje minst, elska meg sjøl liga høgt så eg elske andre, men ikkje høgare. Uansett aldri gjørr mod meg sjøl någe eg ikkje ville gjort mod andre.

Alt i alt koge det vel ner te at eg ser på livet så ein form for udforskning av meg sjøl og verden. Av den store samtalen så livet e samen med 6.500.000.000 andre menneskelige kroppar og et ekstremt møje høgare antall dyr og planteformer. Av dette heilt uforståeliga så hende osser så bler fydde. Ka e det for någe egentligt?